Nakatayo si Mara Salcedo sa harap ng veranda ng resort, yakap ang isang salansan ng mga puting tuwalyang bagong tuyo. Hinahampas ng hanging-dagat ang mahaba niyang itim na buhok, kaya may ilang hiblang dumikit sa gilid ng labi niya. Mula sa kinatatayuan niya, tanaw niya ang buong resort na buong buhay na itinayo ng lola niyang si Pilar: ang mga puting villa na kupas na ang pintura, ang matataas na punong niyog na nakahilig patungo sa dagat, ang swimming pool na dati’y malinaw at bughaw ngunit ngayon ay luma na, at ang kahoy na karatulang may nakaukit na pangalang “Pilar’s Bay Resort,” na kinakain na ng alat ng dagat sa mga kanto.
Dati, ito ang ipinagmamalaki ng pamilya Salcedo.
Ngayon, para itong isang matandang pilit na tumatayo sa gitna ng malakas na hangin.
“Mara!”
Umalingawngaw ang boses ng mama niya mula sa main lobby. Sa isang tawag pa lang, alam na ni Mara na may hindi tama. Bihirang tawagin ni Corazon Salcedo ang pangalan niya nang malumanay. Kapag ganoon kabilis at kadiin ang tawag nito, ibig sabihin, may bayaring hindi pa nababayaran, may bisitang nagreklamo, o may ginawa na naman si Liana na kailangang ayusin ng buong pamilya.
Ibinaba ni Mara ang salansan ng tuwalya sa reception counter at pumasok sa maliit na conference room sa tabi ng lobby.
Naroon ang papa niyang si Tomas, nakayuko sa harap ng kahoy na mesa. Magkahigpit na magkadikit ang mga kamay nito, bagsak ang mga balikat. Nakatayo ang mama niya sa tabi ng bintana, nakatikom ang mga labi, hawak ang isang folder ng mga papeles. Nakaupo naman sa wheelchair si Lola Pilar sa sulok ng silid, mas maputla ang mukha kaysa karaniwan, ngunit malinaw at malungkot pa rin ang mga mata.
Si Liana lang ang wala.
At ang kawalang iyon ang nagpabigat sa dibdib ni Mara.
“Tinawag n’yo po ako, Ma?” mahina niyang tanong.
Lumingon si Corazon. Namumula ang mga mata nito, ngunit hindi dahil naaawa ito kay Mara. Iyon ang pamumulang dala ng takot na mawalan ng isang napakahalagang bagay.
“Umalis si Liana.”
Natahimik si Mara nang ilang segundo.
“Saan po pumunta?”
“Walang nakakaalam.” Inihagis ni Corazon ang isang pirasong papel sa mesa. “Iniwan niya ’to.”
Lumapit si Mara at tumingin.
Malambot at maganda ang sulat-kamay ni Liana, katulad ng pagkatao nitong ipinapakita sa ibang tao: laging nagniningning, laging nakakahikayat tingnan muli.
“Sorry. Hindi ko kayang gawin ito. Ayokong ipakasal ang sarili ko sa isang kasunduan dahil sa utang ng pamilya.”
Pagkabasa ni Mara, tila may bumara sa lalamunan niya.
Ngayon ang araw ng pagpirma sa kasunduan ng kasal nina Liana Salcedo at Gabriel Arceo.
Hindi ito opisyal na kasal, ngunit para sa dalawang pamilya, mas mahalaga pa ito kaysa mismong seremonya ng kasal. Si Gabriel Arceo, ang batang tagapagmana ng Arceo Holdings, ay pumayag na mamuhunan upang iligtas ang Pilar’s Bay Resort mula sa utang sa bangko na araw-araw nang humihigpit sa leeg nila. Kapalit nito, kailangang tuparin ng pamilya Salcedo ang kasunduang pag-iisang dibdib na paulit-ulit na tinawag ni Corazon na “huling pagkakataon.”
Si Liana ang pinili.
Si Liana ang laging pinipili.
Mula noong bata pa sila, siya ang mas magandang anak, mas mahusay makipag-usap, dinadala ng mama nila sa mga pagtitipon, pinupuri ng papa nila sa harap ng mga kamag-anak, tinatawag ng lahat na “pag-asa ng pamilya Salcedo.” Si Mara naman ang nasa likod, ang nagliligpit ng mesa pagkatapos ng handaan, ang nag-aalaga kay Lola kapag lumalala ang sakit nito, ang tahimik na nag-aayos ng mga sira sa resort kapag walang nakakapansin.
Kailanman, hindi iyon isinumbat ni Mara.
Pero sa sandaling iyon, habang tinitingnan siya ng mama niya na may matang nagmamakaawa ngunit may halong pagkalkula, biglang nanlamig si Mara.
“Mara,” sabi ni Corazon, ibinaba ang tinig. “Ikaw ang papalit sa ate mo.”
Parang tumigil ang paghinga ng buong silid.
Napatingala si Tomas. “Corazon…”
“May iba ka bang paraan?” binalingan siya nito, nanginginig ang boses. “Nagpadala na ang bangko ng final notice. Sinisingil na tayo ng mga supplier. Hindi pa rin kumpleto ang bayad sa ospital ni Mama. Kapag umatras si Gabriel Arceo ngayon, mawawala sa atin ang lahat.”
Tumingin si Mara sa lola niya.
Walang sinabi si Lola Pilar. Mahigpit na hinawakan ng kulubot niyang kamay ang gilid ng kumot sa kanyang kandungan. Sa matatanda niyang mga mata, may sakit na sakit na lungkot na lubos na nauunawaan ni Mara: ayaw ng lola niyang ipagpalit ang apo para iligtas ang isang lugar, kahit ang lugar na iyon ang buong buhay niya.
“Hindi ako si Liana,” sabi ni Mara.
“Pero anak ka ng pamilya Salcedo.” Lumapit si Corazon sa kanya. “May responsibilidad ka rin sa pamilyang ito.”
Responsibilidad.
Dalawampu’t apat na taon nang nakasunod kay Mara ang salitang iyon. Kapag kailangan ni Liana ng bagong damit, isinusuko ni Mara ang pera para sa music lessons niya. Kapag abala ang mga magulang nila sa pag-asikaso ng mga bisita, si Mara ang nag-aalaga sa lola nila. Kapag kulang ang tao sa resort, si Mara ang receptionist, tagalinis ng kuwarto, taga-check ng imbentaryo, taga-sagot ng email ng reservations. Kapag sinabi ng doktor na kailangang tuluy-tuloy ang gamutan ni Lola, si Mara ang nagpupuyat sa tabi ng kama nito.
At ngayon, gusto ng responsibilidad na iyon na gawin siyang nobya ng isang lalaking hindi pa niya nakakausap nang higit sa tatlong pangungusap.
“Gusto n’yo po bang lokohin ko siya?” tanong ni Mara.
Iniwas ni Corazon ang tingin.
“Hindi ito panloloko. Para lang itong… pag-aayos ng kasunduan.”
“Kay Liana pumayag si Gabriel Arceo.”
“Sa pamilya Salcedo pumayag si Gabriel Arceo.” Hinawakan ni Corazon ang kamay niya. “Mara, makinig ka kay Mama. Hindi mo kailangang mahalin ang lalaking ’yon. Kasunduang kasal lang ito. Kailangan mo lang pumirma, humarap sa mga tao ng dalawang pamilya, at iligtas ang dangal natin. Kapag naging maayos na ang resort, saka natin iisipin ang susunod.”
Dahan-dahang binawi ni Mara ang kamay niya.
Mahinang tumawag si Lola Pilar. “Mara…”
Lumingon siya. Mahina ang boses ng lola niya, pero malinaw.
“Hindi mo kailangang gawin ito para sa akin.”
Isang pangungusap lang iyon, pero sapat para gustuhin ni Mara na umiyak.
Ngunit sa sandaling iyon, inilapag ni Tomas sa mesa ang isa pang papel. Resibo ng ospital. Napakalaki ng numerong nasa dulo ng pahina, imposibleng magpanggap si Mara na hindi niya nakita.
Paos na sinabi ni Tomas, “Anak, sorry.”
Walang tumutok sa kanya ng kutsilyo. Walang nagkulong sa pinto. Pero alam ni Mara na may mga panahong itinutulak ang tao sa dulo hindi ng matatalim na bagay, kundi ng mas malalambot: isang tahanang malapit nang mawala, isang lolang may sakit, isang amang walang magawa, isang inang takot, at isang pamilyang nasanay nang siya ang nagsasakripisyo.
Sa labas, nagsisimula nang dumating ang mga bisita.
Hindi ito marangyang kasalan, ngunit pormal na pormal ang seremonya ng pagpirma na gaganapin mismo sa resort. Nakasabit na ang mga puting bulaklak sa paligid ng hall. Nakaayos na ang mga mesa malapit sa dalampasigan. Naroon na ang pamilya Arceo, mga abogado, mga kasosyo sa negosyo, at ilang mahahalagang tao.
Ang nobya lang ang nawawala.
Pumikit si Mara.
Sa maiikling dilim sa likod ng kanyang mga talukap, narinig niya ang napakalayong tunog ng ulan. Isang bagyo maraming taon na ang nakalipas. Ang iyak ng isang batang lalaki sa ilalim ng natumbang puno. Hinawakan ng maliit niyang kamay ang nagyeyelong pulso nito, hinila siya para tumayo, at habang umiiyak ay sinabi niya: “Huwag kang matulog. Tumingin ka sa akin. Kailangan mong mabuhay.”
Dumaan ang alaalang iyon na parang kidlat.
Pagkatapos, naglaho.
Pagmulat ni Mara, tumingin siya sa lola niya.
“Kung gagawin ko ito,” napakahina niyang sabi, “kailangan n’yong ipangako na hindi ibebenta ang resort. Kahit ano’ng mangyari pagkatapos nito, mananatili itong pag-aari ng pamilya, at mananatili rito si Lola.”
Agad na tumango si Corazon. “Pangako.”
Diretsong tumingin si Mara sa mga mata ng mama niya. “Hindi lang pangako sa harap ko. Isulat n’yo.”
Bumagsak ang katahimikan.
Sa unang pagkakataon noong umagang iyon, tiningnan siya ni Corazon na para bang ngayon lang nito napagtanto na hindi na si Mara ang anak na puro yuko lang ang alam gawin.
Sa huli, kinagat ni Corazon ang labi niya. “Sige.”
Makalipas ang dalawang oras, nakatayo si Mara sa lumang dressing room sa likod ng hall.
Maluwag sa balikat ang damit ni Liana, ngunit masikip sa dibdib. Sinubukan ng makeup artist na takpan ng blush ang pamumutla ng mukha ni Mara, ngunit hindi nito maitago ang sobrang lungkot ng mga mata niya. Nakapusod nang mababa ang buhok niya, may ilang hiblang nakalaylay sa tabi ng pisngi. Hindi siya kasingningning ni Liana. Hindi marangya. Hindi kamukha ng isang nobyang inaasahan ng lahat.
Para siyang taong hahakbang sa malalim na dagat nang hindi alam kung marunong ba siyang lumangoy.
Bumukas ang pinto. Ipinapasok si Lola Pilar sa wheelchair. Tiningnan nito si Mara sa suot niyang wedding dress, nanginginig ang labi.
“Apo ko…” nabulunan ang boses nito. “Hindi mo kailangang maging matatag habang buhay.”
Lumuhod si Mara sa harap ng wheelchair at ipinatong ang kamay niya sa kamay ng lola.
“Hindi naman po ako matatag, Lola.” Mahina siyang ngumiti. “Hindi ko lang kayang pabayaan ang mga mahal ko.”
Tumulo ang luha sa gilid ng mata ni Lola Pilar. Iniangat nito ang kamay at hinaplos ang buhok ni Mara, tulad noong bata pa siya.
“May mga katotohanang kapag masyadong matagal itinago, mas maraming masasaktan,” bulong nito. “Pero darating ang araw, kailangan pa rin iyong sabihin.”
Hindi lubos na naintindihan ni Mara ang ibig sabihin ng lola niya.
Ngunit bago pa siya makapagtanong, narinig na sa labas ang nagmamadaling tawag ng mama niya.
Oras na.
Nakatayo si Gabriel Arceo sa dulo ng pasilyong nilatagan ng mga puting bulaklak.
Ilang beses na siyang nakita ni Mara sa mga larawan ng negosyante: matangkad, tahimik, malalim at mahirap basahin ang mga mata. Pero sa personal, may pagod sa anyo ni Gabriel na hindi kayang makuha ng litrato. Nakasuot siya ng charcoal na suit, kalmado ang mukha, halos malamig. Ang mga mata lang niya ang hindi mapakali. Minamasdan nito ang lahat, na para bang sanay na itong huwag magtiwala agad kanino man.
Nang lumapit si Mara, bahagyang nagbago ang tingin nito.
Hindi iyon halatang pagkagulat. Isa lang itong mabilis na bakas ng pagdududa.
Alam niya.
O kahit papaano, alam niyang hindi ang babaeng nasa harap niya ang babaeng nakausap niya sa mga nakaraang usapan tungkol sa kasunduan.
Naganap ang seremonya sa pagitan ng tunog ng alon, mahihinang click ng camera, at mga pormal na salitang sinasabi ng matatanda mula sa magkabilang panig na para kay Mara ay tila nanggagaling sa napakalayo. Inilapag ng abogado ang mga dokumento sa harap nila. Nakatayo si Corazon sa likod, sobrang tensiyonado kaya nakabaon ang mga kuko nito sa hawak na bag. Hindi makatingin si Tomas sa anak. Nakaupo si Lola Pilar sa tabi ng bintana, putlang-putla ang mukha.
Hinawakan ni Mara ang panulat.
Bago siya pumirma, tiningnan niya ang pangalang naka-print sa papel.
Mara Salcedo.
Hindi Liana.
Kailan pa pinalitan ni Gabriel ang pangalan?
Napatingala siya at sinalubong ang tingin nito.
Alam nga niya.
“Pipirma ka dahil gusto mo?” tanong ni Gabriel, mababa ang boses, sapat lang para siya ang makarinig.
Dahil sa tanong na iyon, tila may bumara sa lalamunan ni Mara.
Gusto niya?
Kung sasabihin niyang hindi, guguho ang lahat. Kung sasabihin niyang oo, ikukulong niya ang sarili niya sa buhay na hindi naman kanya.
Ngunit nang tumingin siya sa lola niya, narinig niya ang sarili niyang sumagot:
“Opo.”
Tiningnan siya ni Gabriel nang ilang segundo pa. Pagkatapos, pumirma rin ito.
Umalingawngaw ang palakpakan.
Walang nakakaalam na sa loob ni Mara, may isang bagay na nabasag.
Pagkatapos ng seremonya, dinala ni Gabriel si Mara sa kahoy na pasilyong nakatanaw sa dagat. Bumagsak ang liwanag ng hapon sa ibabaw ng tubig, napakaganda hanggang sa tila malupit. Unti-unting lumayo ang ingay ng mga bisita sa likuran nila.
Huminto siya at humarap kay Mara.
“Nasaan ang ate mo?”
Bahagyang humigpit ang kamay ni Mara. “Hindi ko alam.”
“Kung ganoon, ano ang alam mo?”
Hindi malakas ang tanong, pero matalim na parang gilid ng papel.
Tumingin si Mara nang diretso sa dagat. “Alam kong may utang sa’yo ang pamilya ko. Alam kong kailangan ng resort ang puhunan mo. Alam kong hindi puwedeng umalis ang lola ko sa lugar na ito. At alam kong… may karapatan kang magalit.”
Bahagyang naningkit ang mga mata ni Gabriel. Marahil, hindi niya inaasahang ganoon ang magiging sagot ni Mara.
“Hindi mo balak ipaliwanag na wala kang kasalanan?”
Napangiti si Mara nang napakahina, mas malungkot kaysa mapanukso.
“Ang taong katulad ko, kahit magpaliwanag, madalas wala ring nakikinig.”
Mas lumakas ang ihip ng hangin. Isang paso ng bougainvillea malapit sa railings ang tumagilid at muntik nang bumagsak sa sahig na kahoy. Dahil sa likas na kilos, mabilis na humakbang si Mara para saluhin iyon. Isang maliit na tinik ang tumusok sa dulo ng daliri niya. Natigilan siya, ngunit hindi siya umaray. Tahimik lang niyang inilapit ang daliri sa labi, hinipan iyon nang bahagya, saka ginamit ang panyo para itali ang bahaging nasugatan.
Hindi gumalaw si Gabriel.
Nakatuon ang mga mata niya sa kilos na iyon.
Napakatagal na panahon na ang nakalipas, sa gitna ng isang malupit na bagyo, may isang payat at maliit na batang babae ring nasugatan ng sanga ng puno habang hinihila siya palabas ng baha. Hindi umiyak ang batang babae. Inilapit din nito ang daliri sa labi, hinipan nang mahina, saka pinunit ang isang pirasong tela at itinali iyon. Pagkatapos, hinawakan nito ang kamay niya at sinabing hindi siya puwedeng matulog.
Sumablay ang isang tibok ng puso ni Gabriel.
Tiningnan niya si Mara, at sa pagkakataong iyon, hindi na parang kapalit ang tingin niya sa babae.
Napansin ni Mara ang kakaibang katahimikan nito, kaya lumingon siya.
“May problema ba?”
Hindi agad sumagot si Gabriel. Kalmado pa rin ang mukha niya, ngunit may napakaliit na bitak na sa kanyang mga mata.
“Ikaw…” mabagal niyang sabi, “nagkita na ba tayo noon?”
Natigilan si Mara.
Sa labas, papalapit na sa resort ang maiitim na ulap, na para bang isang lumang bagyong natulog nang maraming taon ang muling nagising.
Để lại một bình luận