Ang Larawang Itinago sa Ulan

Bahagi 2: Ang Larawang Itinago sa Ulan

Hindi alam ni Mara kung gaano katagal siyang nakatayo sa harap ng mesa ni Elias.

Ang ulan sa labas ay mas lumakas, hinahampas ang bintana na para bang may matagal nang lihim na gustong makapasok. Nanginginig ang kamay niya nang hawakan niya ang glass box. Hindi niya binuksan. Hindi niya kailangan. Kilala niya ang gasgas sa pearl hair clip na iyon.

Siya ang may gawa niyon.

Noong gabing tinangay ng baha ang tulay sa maliit nilang bayan sa Panay, nasabit ang buhok niya sa sirang kahoy habang hinihila ang batang lalaking halos mawalan na ng malay. Naputol ang clip. Naiwan sa putik. Akala niya, nalunod na iyon kasama ng alaala.

“Sinabi kong huwag kang papasok dito.”

Napalingon si Mara.

Nasa pintuan si Elias, basa ang buhok na para bang kagagaling lang sa ulan, ngunit mas malamig ang mga mata kaysa sa gabi.

“Bakit nasa iyo ito?” tanong ni Mara, hindi na napigilan ang boses.

Saglit na natigilan si Elias. Pagkatapos, tumigas ang panga niya. “Wala kang karapatang magtanong.”

“Akin ito.”

Mabilis siyang lumapit. “Hindi.”

“Elias, akin ito.” Napalakas ang tinig ni Mara. “Nawala sa akin noong bagyo. Noong may iniligtas akong bata sa baha.”

May kung anong kumislap sa mga mata ni Elias—gulat, sakit, at takot na agad niyang itinago.

Bago pa siya makasagot, bumukas ang pinto sa ibaba. Sumunod ang boses ng isang babaeng matagal nang hinahanap ng lahat.

“Mara.”

Nanlamig ang katawan niya.

Pagbaba nila sa sala, naroon si Liana Salcedo. Basang-basa ang laylayan ng damit, maputla ang mukha, pero dala pa rin ang dating tindig ng babaeng sanay na lahat ay tumitingin sa kanya.

At nakatayo sa likod niya si Corazon, putlang-putla.

“Patawarin ninyo ako,” sabi ni Liana, nanginginig ang labi. “Pero hindi dapat si Mara ang asawa mo, Elias.”

Parang biglang huminto ang hangin sa loob ng mansion.

“Liana,” mahina ngunit matigas ang boses ni Corazon. “Tumahimik ka.”

Hindi siya nakinig. Tumingin si Liana kay Mara, may lungkot at inggit na magkahalong hindi na maitago. “Alam kong kinasal ka para sa pamilya. Pero hindi mo alam ang lahat.”

Napaatras si Mara. “Ano ang ibig mong sabihin?”

Tumingin si Liana kay Elias. “Pumayag kang pakasalan ako dahil akala mo ako ang batang babae noon, di ba? Ang batang nagligtas sa iyo sa baha.”

Hindi nagsalita si Elias.

Ang katahimikan niya ang sumagot.

Dahan-dahang napalingon si Mara sa ina. “Ma?”

Namumuo ang luha sa mga mata ni Corazon, ngunit hindi iyon luha ng pagsisisi lamang. Luha iyon ng taong nahuli matapos magtago nang napakatagal.

“Ginawa ko iyon para sa pamilya,” bulong niya.

“Ginawa ang alin?” tanong ni Mara, halos hindi na makahinga.

Si Don Tomas, na kararating lang at nakatayo sa may pinto, napapikit. Para bang matagal na niyang hinihintay ang sandaling ito, pero wala pa rin siyang lakas pigilan.

Si Elias ang nagsalita, mababa ang boses. “Matagal ko nang alam na hindi si Liana ang nagligtas sa akin.”

Napatingin si Mara sa kanya.

Hawak ni Elias ang glass box, at sa loob nito, ang pearl hair clip na iningatan niya sa loob ng maraming taon.

“Pero hindi ko alam,” dagdag niya, mga mata nakatutok kay Mara, “kung bakit ang sarili mong ina ang nagsabi sa akin noon na si Liana iyon.”

Napahawak si Mara sa dibdib niya.

Sa unang pagkakataon, hindi ang pagbabalik ni Liana ang pinakamasakit.

Kundi ang katotohanang ang taong unang nagpalit sa kanya… ay ang sarili niyang ina.

Hello xin chào. Đọc tiếp