Ang Nobyang Hindi Pinili

Bahagi 1: Ang Nobyang Hindi Pinili

Humihip ang hanging-dagat mula Panay papasok sa maliit na resort ng pamilya Salcedo, dala ang maalat na amoy ng dagat at ang hampas ng alon na para bang paulit-ulit na kumakatok sa puso ni Mara.

Sa bridal room sa likod ng lumang kapilya sa Iloilo, nakalatag sa upuan ang puting-puting wedding gown ni Liana. Napakaganda nito, halos masakit tingnan.

At si Liana naman ay bigla na lang nawala.

Nakatayo si Corazon Salcedo sa harap ni Mara. Maayos pa rin ang makeup sa mukha niya, pero hindi niya maitago ang panginginig ng mga labi.

“Isuot mo ’yan.”

Biglang napatingala si Mara. “Ano’ng sinasabi n’yo, Ma?”

“Isuot mo ang wedding gown.” Mahigpit na hinawakan ni Corazon ang pulso niya. “Binigyan tayo ng mga Monteverde ng palugit para bayaran ang utang. Kapag nakansela ang kasal ngayon, mawawala ang resort, mawawala ang bahay, at pati pambayad sa ospital ni Lola Ising, wala na rin.”

Sa sulok ng silid, nakaupo si Don Tomas, hindi gumagalaw. Magkadikit ang mga kamay niya, parang taong matagal nang sumuko. Hindi niya magawang tingnan si Mara. At ang katahimikang iyon ang mas masakit kaysa sa pamimilit ng kanyang ina.

“Hindi ako si Ate Liana,” mahinang sabi ni Mara.

“Pero sapat ang pagkakahawig mo sa kanya para hindi agad mabunyag ang lahat ngayon.”

Napatawa si Mara, kasabay ng pagtulo ng luha niya. Buong buhay niya, sanay na siyang nakatayo sa likod ni Liana. Ang magagandang damit, kay Liana. Ang papuri, kay Liana. Ang pinakamagagandang oportunidad, kay Liana. At siya, si Mara, naaalala lang kapag kailangan ng pamilya ng taong sasalo sa resulta ng pagkakamali.

Pero nang tumawag ang nurse at sabihing humihina ang kalagayan ni Lola Ising, tuluyang gumuho ang lahat ng pagtutol niya.

Makalipas ang dalawang oras, naglakad si Mara sa gitna ng kapilya, sa ilalim ng manipis na belo. Nakatayo si Elias Monteverde sa harap ng altar—matangkad, malamig, at ang malalim niyang mga mata ay walang bahid ng pananabik ng isang lalaking ikakasal.

Nang magtanong ang pari, narinig ni Mara ang sarili niyang sumagot ng “Opo” sa tinig na para bang hindi sa kanya.

Isinuot ni Elias ang singsing sa daliri niya. Ang dulo ng mga daliri nito ay malamig na parang metal.

Pagkatapos na pagkatapos ng seremonya, habang pumapalakpak pa ang mga bisita, bahagyang yumuko si Elias at bumulong sa kanyang tainga:

“Akala mo ba malulusutan mo ako sa palabas na ito?”

Natigilan si Mara.

Nakatitig lang si Elias sa unahan, pantay ang boses. “Alam kong hindi ikaw si Liana.”

Para bang nanigas ang dugo sa katawan ni Mara. “Kung gano’n, bakit mo pa itinuloy?”

Sa pagkakataong iyon, saka siya hinarap ni Elias. Sa mga mata nito, walang lambing—tanging sugat na itinago sa anyo ng pang-aalipusta.

“Dahil gusto kong makita kung hanggang saan kayang umarte ng pamilya mo.”

Nang gabing iyon, sumama si Mara kay Elias papunta sa Monteverde mansion sa Iloilo City. Malawak ang bahay, maliwanag, marangya, ngunit napakalamig, hanggang sa pati tunog ng kanyang mga yapak ay tila naliligaw.

“Ang kuwarto mo ay nasa dulo ng hallway,” sabi ni Elias. “Huwag kang papasok sa opisina ko. At huwag mong aasahan na magkakaroon ng kahit anong pagmamahal ang kasal na ito.”

Hindi sumagot si Mara. Pagod na pagod na siya para ipaliwanag na biktima rin siya.

Hatinggabi, hindi siya makatulog dahil sa tunog ng ulang nagsisimulang bumagsak sa salamin ng bintana, kaya lumabas siya para maghanap ng tubig. May manipis na guhit ng ilaw mula sa bahagyang nakabukas na pinto ng opisina ni Elias. Akmang tatalikod na sana siya, pero itinulak ng hangin ang pinto at lalo itong bumukas.

Sa ibabaw ng madilim na kahoy na mesa, sa gitna ng mga business file, may isang maliit na glass box.

Sa loob nito ay isang lumang pearl hair clip, may malalim na gasgas sa isang gilid.

Nanigas si Mara sa kinatatayuan.

Ang hair clip na iyon… kamukhang-kamukha ng nawala sa kanya noong bagyo, noong labindalawang taong gulang siya, matapos niyang hilahin ang isang batang lalaking hindi niya kilala mula sa rumaragasang baha.