Huwad na Panata

Bahagi 1: Ang Huwad na Panata

Tumunog ang kampana ng simbahan—malinaw at masaya para sa iba, pero para kay Amara, parang hudyat ito ng kanyang kamatayan. Tahimik siyang nakatayo sa likod ng inukit na pintong kahoy, habang kinakapos ng hininga sa loob ng marangyang gown na hindi naman talaga para sa kanya. Ang puting lace ay mahigpit na nakadikit sa kanyang payat na katawan, pero hindi nito naitatago ang panginginig ng kanyang balat. Hinawakan ni Amara ang kanyang kaliwang pulso kung saan maingat niyang dinikitan ng maliit na benda ang balat, ang palusot niya ay sugat daw ito mula sa paghahalaman. Iyon lang ang tanging paraan para matakpan ang mahabang peklat—alaala ng isang aksidente noong bata pa siya na wala ang kanyang kakambal na si Bianca.

“Bakit mo ginagawa ito, Bianca?” bulong ni Amara, kahit alam na niya ang sagot. Tumakas si Bianca kasama ang nobyo nito noong gabi bago ang kasal, iniwan ang pamilya nila sa tambak na utang at sa isang fixed marriage kay Rafael Valeriano—isang sikat na arkitekto na kilala sa buong Manila dahil sa kanyang pagiging malamig at sa kanyang mga kahanga-hangang obra.

“Amara, huwag mong biguin ang iyong ama,” malamig na sabi ng kanyang ama, puno ng pagbabanta. Hindi siya interesado sa nararamdaman ng kanyang mabait na anak; ang mahalaga lang sa kanya ay hindi bumagsak ang negosyo ng pamilya kapag nauwi sa wala ang kasal.

Nang bumukas ang pinto, tumama ang nakasisilaw na liwanag sa kanyang mga mata. Habang naglalakad sa aisle sa gitna ng mga mararangyang bisita, pakiramdam ni Amara ay isa siyang manikang kontrolado ang bawat galaw. Sa dulo ng altar, naroon si Rafael. Matangkad, kagalang-galang, at ang suot niyang itim na suit ay perpekto ang pagkakatahi, na lalong nagpatingkad sa kanyang awtoridad. Pero ang kanyang mga mata—na kulay amber at matatalim—ay walang kahit anong init para sa isang bride. Nang magtagpo ang kanilang mga paningin, nakita ni Amara ang pagkasuklam sa mukha ni Rafael. Alam niya, o kahit man lang ay hinala niya, na ang babaeng nasa harap niya ay hindi ang Bianca na kilala niya noon.

“Alam kong hindi ikaw ang mahal ko,” bulong ni Rafael nang makatabi na niya ito, sapat lang para silang dalawa ang makarinig. “Pero tandaan mo, ang kasal na ito ay isang kontrata lang. Huwag kang mangarap ng pag-ibig.”

Ang mga sumunod na linggo sa malawak na mansyon ni Rafael ay naging mahaba at nakakasakal. Namuhay si Amara sa pag-iisa at mahigpit na pagbabantay. Bihirang umuwi si Rafael, at tuwing darating siya, dala-dala niya ang lamig ng distansya. Madalas niyang paglaruan ang susi ng maliit na vault na nakatago sa bulsa ng kanyang coat, isang bagay na hindi niya hinahayaang mahawakan ni Amara. Alam ni Amara na sa likod ng malamig na aura nito, may nakatagong sakit at lihim na pilit niyang ibinabaon.

Nagsimulang magbago ang lahat noong isang gabi na malakas ang ulan. Umuwing lasing si Rafael galing sa isang charity event. Bumagsak siya sa sofa, mabigat ang paghinga. Si Amara, kahit natatakot, ay hindi siya kayang pabayaan. Tahimik siyang lumapit at pinunasan ang mukha nito ng malinis na bimpo. Sa gitna ng pagkalasing, hinawakan ni Rafael ang kamay ni Amara at tinawag ang pangalan ni Bianca, pero ang mga mata niya ay nakatingin nang malalim kay Amara, puno ng pait.

“Bakit ikaw?” bulong niya. “Bakit ka bumalik kung kailan wasak na ang lahat?”

Noong gabing iyon, sa gitna ng kalituhan at awa, may nabuong maliit na koneksyon. Napagtanto ni Amara na hindi masamang tao si Rafael. Biktima lang din siya ng mga sugat ng nakaraan. Unti-unti silang nagsimulang mag-usap, sa mga gabing may kasamang tsaa, at sa mga tinging wala na ang pagdududa. Ang damdamin ay nagsimulang sumibol nang tahimik, parang mga halamang tumutubo sa gitna ng tuyong lupa.

Pero ang buhay ay hindi laging mapagbigay. Tatlong buwan pagkatapos ng kasal, nakaramdam si Amara ng mga kakaibang sintomas: matinding pagkapagod at pagkahilo tuwing umaga. Nang hawakan niya ang pregnancy test na may dalawang pulang guhit, parang gumuho ang mundo niya. Hindi na ito isang palabas lang. May isang buhay na nabubuo—anak nila ni Rafael, sa isang kasalang huwad naman pala.

Pumunta siya sa opisina ni Rafael, desididong sabihin ang lahat. Gusto niyang aminin na siya si Amara, na mahal niya ito, at na magkakaroon na sila ng pamilya. Pero nang lalapit na siya sa pinto, narinig niyang nakikipagtalo si Rafael sa isang lalaki sa telepono.

“Oo, pinakasalan ko siya. Pero isa lang siyang piyesa sa plano ko. Kapag nakuha ko na ang kailangan ko sa pamilya nila, pagbabayarin ko sila sa pagkamatay ng kapatid ko.”

Natigilan si Amara sa labas ng pinto. Parang piniga ang kanyang puso. Ang batang nasa sinapupunan niya, ang pag-ibig niya sa lalaki—lahat ng iyon ay bahagi lang ng malupit na plano nito para makapaghiganti. Umatras siya, nanginginig ang mga kamay habang hawak ang kanyang tiyan. Ano ang gagawin niya? Ang katotohanan tungkol sa kung sino siya ay hindi lang basta kasinungalingan, kundi ang kahinaan na ikapapahamak niya. Kung malalaman ni Rafael na siya si Amara—na wala siyang nararamdaman—itutulak siya nito palayo, at baka ang batang ito ay hindi na kailanman maisilang.

Tumalikod siya at tumakbo habang umiiyak, hindi niya napansin na sa isang sulok ng hallway, may isang taong nakamasid sa kanya, nakangiti nang nakakatakot. Bumalik na si Bianca.